Als ik mezelf in een paar woorden zou omschrijven, dan zijn dat: vriendelijk, behulpzaam en betrouwbaar. Ik sta altijd klaar voor anderen, of je nu jong bent of oud dat maakt voor mij geen verschil. Voor iemand zorgen voelt voor mij vanzelfsprekend. Maar wat lange tijd niet vanzelfsprekend was, is goed voor mezelf zorgen.
Jaren die hun sporen nalieten
Vanaf groep 7 tot en met klas 2 ben ik gepest. Vijf jaar lang. In die periode kwam ik door medicatie en stress behoorlijk aan, en dat werd een aanleiding voor anderen om mij te kwetsen. Het heeft diepe sporen nagelaten. Mijn zelfliefde verdween langzaam en ik begon te geloven dat ik er niet bij hoorde.
Ik voelde me verdrietig en eenzaam. In mijn hoofd speelde steeds dezelfde gedachte af: iedereen haat mij, ik ben niet goed genoeg, ik moet mezelf veranderen om geaccepteerd te worden.
Het moeilijkste was misschien nog wel dat ik het gevoel had dat niemand echt begreep wat er in mij omging. Mijn ouders bedoelden het goed, maar ik voelde me onbegrepen. Dus hield ik alles voor mezelf.
Het dieptepunt en het keerpunt
Op een dag werd ik op de middelbare school achtervolgd door mijn pesters. Dat was het moment waarop het echt niet meer ging. Ik verzon smoesjes om niet naar school te hoeven, ik was zogenaamd ziek, steeds weer. School zag het probleem niet, terwijl ik langzaam kopje onder ging.
Pas toen de pesters uiteindelijk naar een andere school gingen, kon ik weer ademhalen. Voor het eerst voelde ik rust. Maar de schade was er al.
De eerste stap naar hulp
De eerste echte stap richting zelfliefde was toen ik mijn verhaal durfde te delen met een docent. Ik vertelde hoe slecht ik me voelde en dat ik twijfelde om van school te veranderen. Die docent nam me serieus. We gingen samen zitten en vanaf dat moment begon het balletje te rollen: hulpverlening op school kwam op gang.
De reis met vallen en opstaan
Ik kreeg EMDR-therapie en daarna hulpverlening. Zij vonden dat het goed met me ging en stopten mijn zorg. Maar eigenlijk ging het juist weer bergafwaarts. Ik begon mezelf te beschadigen. Ik stond op een wachtlijst voor hulp, maar toen die eindelijk kwam, was het eigenlijk al te laat.
Toen ik eindelijk weer hulp kreeg, gooide ik letterlijk mijn boekje op tafel. Dat moment zorgde ervoor dat ze me meteen in therapie wilden hebben. Ik volgde creatieve therapie, maar dat hielp mij niet. Uiteindelijk stopte ik met therapie en besloot ik het anders aan te pakken.
Ik begon bij de basis:
structuur in mijn dagen, een weekplanning, leren koken, taken in het huishouden oppakken, mijn werk volhouden en sociale contacten blijven onderhouden. Stap voor stap begon ik mezelf weer op te bouwen.
Missverkiezingen als onverwachte heling
Toen kwam Miss Beauty of Friesland op mijn pad. Ik meldde me aan voor de castingdag en genoot er zó van. Ik werd geen finaliste, maar liet het daar niet bij.
Daarna schreef ik me in voor Miss Curve of the Netherlands. Ook hier werd ik geen finaliste, maar opnieuw won ik iets anders: ervaring, zelfvertrouwen en lef.
En toen… Miss Universal Woman.
Ik kreeg een gesprek met Alisha en vertelde haar mijn verhaal. Ze vond het bijzonder hoe open ik was geworden en gaf mij een kans in het traject. Dat was in juni 2025. Vanaf dat moment mocht ik mezelf stiekem al finaliste noemen.
In november 2025 ontmoette ik voor het eerst andere meiden die me wilden helpen trainen voor het traject van 2026. Later ontmoette ik drie mede-finalisten tijdens een gezellig etentje. Het voelde als thuiskomen.
In december 2025 start dit avontuur echt, en op 25 april 2026 sta ik in Utrecht in de finale. Ik kan niet wachten om samen met deze prachtige meiden te shinen op het podium.
Waar ik nu sta
Mijn relatie met mezelf is nu zoveel beter dan vroeger. Waar ik eerst geen jurken droeg, draag ik ze nu wel. Waar ik mezelf niet in de spiegel kon aankijken, kan ik dat nu wel.
Natuurlijk zijn er nog momenten van onzekerheid, maar ik weet: dit komt goed.
Ik heb geleerd dat ik er mag zijn.
En ik ben trots op mezelf dat ik stappen heb durven zetten die ik vroeger, door alles wat ik had meegemaakt, niet kon zetten.
Voor jou, als je dit leest
Aan meiden die nu in een moeilijke periode zitten wil ik zeggen: wees niet bang om hulp te vragen. Ik weet waar je doorheen gaat. Je hoeft het niet alleen te doen.
Ik wou dat ik vroeger iemand had om mijn verhaal mee te delen. Maar geloof me: na veel vallen en opstaan komt er een betere tijd aan. Ook voor jou.
đź’› Ik mag er zijn
Reactie plaatsen
Reacties