Als ik mezelf in een paar woorden zou omschrijven, dan zijn dat: zorgzaam, liefdevol, verantwoordelijk en vriendelijk. Ik ben iemand met een groot doorzettingsvermogen. Op mijn twintigste kreeg ik al de functie van assistent manager aangeboden, en nu op mijn tweeëntwintigste ben ik mama geworden. Hoe zwaar het soms ook is, ik blijf doorgaan.
Maar juist dat doorgaan maakte het soms ook moeilijk om lief te zijn voor mezelf.
De periode na de bevalling
Net na de bevalling begon ik te twijfelen aan mezelf. Het voelde alsof ik niet genoeg kon doen, niet voor mijn vriend, en niet voor mijn baby. In het ziekenhuis, toen mijn dochter pas twee dagen oud was en ik haar niet stil kreeg, sloeg de onzekerheid keihard toe.
Ik dacht: ik ben een slechte moeder.
Ik voelde me eenzaam en had het gevoel dat ik faalde in de belangrijkste rol van mijn leven.
Steun op het juiste moment
Gelukkig was er in het ziekenhuis een vroedvrouw die mij zag. Ze bleef me zeggen dat ik alles goed deed, dat ik een topmama was en dat ze trots op me was. Die woorden heb ik diep in mijn hart opgeslagen.
Thuis was er mijn vriend. Ook al voelde het voor mij soms alsof ik niet genoeg deed voor hem, hij stond altijd naast me. Hij hielp waar hij kon, steunde me onvoorwaardelijk en gaf me ook de ruimte wanneer ik die nodig had. Zonder oordeel. Zonder druk.
Het moment waarop ik besefte dat er iets moest veranderen, was toen ik merkte dat ik elke dag aan het huilen was. Niet omdat ik mijn baby niet liefhad, integendeel, maar omdat ik dacht dat ik tekortschoot. Dat ik niet genoeg was.
De eerste stap richting meer zelfliefde was praten. Met mijn vriend. Met andere mama’s. Eerlijk delen hoe ik me voelde, zonder me ervoor te schamen.
Ik begon kleine dingen te doen voor mezelf. Soms eens helemaal alleen weggaan, even mijn hoofd leegmaken. Geen mama zijn, geen partner, geen werknemer gewoon ik.
Ik sloot me aan bij een groep met andere mama’s en dat heeft me enorm geholpen. Hun verhalen, herkenning en steun lieten me zien dat ik niet alleen was.
Het moeilijkste in dit proces was loslaten wat ik niet in de hand had. Accepteren dat niet alles perfect hoeft te zijn.
Vandaag sta ik anders in het leven. Ik word wakker met minder zorgen en kan eindelijk echt genieten van mijn tijd met mijn baby, zonder constant te denken dat ik niet genoeg doe.
Ik kan nu tegen mezelf zeggen:
ik ben een goede mama! en niemand kan dat kapotmaken.
Ik sta sterker in mijn schoenen dan ooit.
Sinds de geboorte van mijn baby heb ik geleerd hoe sterk ik werkelijk ben. Het moederschap heeft me laten zien dat ik volledig kan geven, maar ook dat ik rust, steun en respect verdien. Ik kies nu bewust voor balans: zorgen voor mijn kindje én voor mezelf.
Voor jou, als je dit leest
Aan andere meiden die het moeilijk hebben wil ik zeggen: wees niet te streng voor jezelf. Je doet genoeg. Echt waar.
Een zin die mij kracht geeft en die ik altijd bij me draag is:
“Je bent sterker dan je denkt en mooier dan je voelt.” 🤍
En misschien is dat precies wat jij vandaag ook even mag geloven..
Reactie plaatsen
Reacties